Bazı sınırlar ayırmak için değil, bir arada durmak için vardır. Birkaç çizgi, bulunduğu yere ait olma hissini yaşatmaya yardımcı olur. Ölçülü çizgiler ve dengeli oranlar, bu hissi sessiz ve güven veren bir atmosfere dönüştürür.

Görünen, her zaman bütünün kendisi değildir. Asıl değer zaman içinde kurulan ilişkide ve kazandığı anlamda ortaya çıkar. Her kullanımın bıraktığı iz, bu anlamı derinleştirir. 

Birliktelik, bazen benzerlikten değil farklı parçaların ortak bir bütün içinde buluşmasından doğar. Her parça kendi varlığını sürdürebilir, birlikte olduğunda ise tek başına kuramayacağı anlamlı bir bütün oluşturur. Tam da bu birliktelik, onu müstesna kılar.